काठमाडौं ।
झोसेर आगोको पुल्ठो घर जलाउँछौ अझै कति ?
पहिले त लाग्दथ्यो राम्रो के भई बिग्रियो मति ?
के खोसियो मुखको गाँस भोकै छौ र कराउछौं ?
बैरीको सेवाको लागि आफ्नै घर किन जलाउछौं ?
के नाङ्गै आँग छ तिम्रो ? कि बस्ने गुन्द्री खोसियो ?
कि स्वादका परिकार खोसिँदा छट्पटी भयो ?
सम्मानको ठाउँ छ तिम्रै भोलि राज गरी बस्दछौं
गोहीका निकाली आँसु आर्तनाद सुनाउँछौ !
स्वादका गाँस कम हुँदा कोकोहोलो मच्चाउँछौ
सखिहरू सब बिर्सेर अगस्ती कति बन्दछौ
नफुकाल सबै बस्त्र अझै ईज्जत ढाक्नु छ
तिमी मरी गए पनि अरुले अझै बाँच्नु छ
दुष्टको देखाई मति निर्बस्त्र धारी बन्दछौ
रुवाई घरका जहान पराई पाउ पर्दछौ
संस्थागत मूल्यलाई भुली सगरमाथा मै हुँ भनी
नडुक्रनु यहाँ धेरै छ पावर अरूमा पनि
रहेका पनि ती सिङ भाँचिने खतरा भयो
प्राण पखेरु उडेको मुर्दासरी हुँदै गयो
सिँगौरी खेलेर हुन्न आत्मालाप गरौं बसी
प्रेमले आत्मा माझेर घर सपारौँ भई खुसी
०००००
- होमप्रसाद गौतम
(२०७७ चैत्र ११ गते कोरोना आराम गृहबाट)
